This is Poppin. She is a girl. Although this is a very obvious fact, it is maybe the most important thing about her. For as the saying goes she really is made of sugar and spice and everything nice.

For her birthday last year Poppin’s parents gave her a little cotton rabbit. They chose this particular stuffed animal because it had looked so innocent sitting in the corner of the dusty toy shop. Little did they know what they were letting themselves in for.

For as sweet and innocent as Poppin was, so mischievous was the little rabbit and lately he had been getting Poppin in all kinds of trouble.

Last week, while Dad was baking a cake, he had knocked over the milk and broken four eggs.

And just yesterday he got Poppin’s bed all muddy because he had been playing in the rain all day.

Poppin’s parents were starting to blame her for the trail of destruction she left behind wherever she and the rabbit went. But the more she told them it was the rabbit’s fault, the angrier they got.

Something had to be done. Poppin stayed up all night trying to figure out why the rabbit kept getting her in trouble.

Maybe he got lonely when she was asleep and got up to look for some friends. And because it’s dark and everyone knows that rabbit’s can’t see in the dark, he kept bumping into things and knocking them over.

After a while, Poppin found the answer. It was his arms and legs! They were unusually long for such a small rabbit. He was not trying to get her in trouble, he was just swinging his arms and legs around like happy little rabbits do.

The next morning Poppin decided to take matters into her own hands. She borrowed her Dad’s Handy-Hand scissors and cut the rabbit’s arms and legs shorter. She tied the ends closed with some ribbon, because she didn’t want the rabbit to lose any of his stuffing.

Poppin was thrilled. Now she and the rabbit could play wherever they wanted and her parents were pleased because for once their house was clean (except for the occasional grape juice spill).

But Poppin started to notice a change in the rabbit. His ears didn’t stand up straight like they used to and he didn’t enjoy finger painting anymore. The rabbit was very sad and he looked so silly swinging around his stumpy little arms and legs.

Now another thing about girls is that they are very clever, so Poppin immediately knew what to do. She took some bells and tied them to the end of the ribbons on the rabbit’s arms and legs.

Nowadays the rabbit can hop and dance wherever he wants and whenever he swings his arms everyone can hear him coming and clear the way.

Aanvanklik het dit al my konsentrasie geverg om die storielyn te volg.  Dit kan moontlik te wyte wees aan die feit dat ek nie die storie vooraf geken het nie en dat alle dialoog gesing word – dit is nogal moeilik om te konsentreer as ‘n effe vals noot penetreer tot in jou binneste. 

Ek is egter bly dat ek nie die show te vroeg die deur gewys het nie, want ek is aangenaam verras in die tweede helfte.  Act II het begin met ‘n corny musical song – een van daai catchy tunes waarmee jy al na die eerste vers kan saamsing (corny musical songs is een van my secret pleasures).  Hierna het die storie actually begin sin maak.  Vanuit die chaos van Act I het ‘n duidelike tema geblyk en al is dié show genoeg om enige opregte Afrikaner tannie te laat gril tot in haar kleintoontjie, het dit actually ‘n baie mooi boodskap:  Jy kan niks in hierdie lewe besit nie.  Alles wat jy het is ‘n voorreg en is net gehuur.  Hierdie show wys hoe belangrik dit is om nie die dinge wat jy ‘huur’ – jou vriende, familie, besittings en liefde – for granted te neem nie, want dit kan so maklik van jou weggeneem word. 

dis al…

Ek het sopas my liefde vir kleur herontdek…  en ek dink dat ek uiteindelik myself in kleur kan beskryf (iets waarna ek nog altyd streef).  Dit mag dalk vreemd klink, maar woorde is soms net nie genoeg om ’n prentjie te skets van wie ek werklik is nie.  Woorde is soos die potlood buitelyne wat nog ingekleur moet word… 

Gisteraand het ek weer (na ’n jaar) Marie Antoinette – Sofia Coppola se weergawe – gekyk.  Hierdie fliek het my aanvanklik redelik teleurgestel:  daar is skaars enige dialoog en die manlike hoofkarakter is ’n ruggraatlose idioot.  Ek het egter nou die ware skoonheid van die fliek in die klankbaan, kostuums en kleure ontdek.  Die palet wat gebruik is in die fliek is so kontrasterend, amper kitsch, met pastelle en spatsels skelpienk en rooi.  Hierdie kleure word weerspieël in elke aspek van die fliek – ‘n Vivaldi Concerto gevolg deur ‘I want candy’ in dieselfde scene, die Versaillese kostuums gedra met ’n moderne flair en die gevoel van ‘n 21^e eeuse lewe in die 1700’s… 

Afgesien van die feit dat die kleurpalet wat gebruik in dié fliek my woorde kom inkleur het, dink ek dat dit die fliek maak.  Die gebrek aan dialoog irriteer my steeds, maar ek dink dat die gebruik van hierdie kleure uit en uit die ironie van die weelde waarin dié Franse adelikes geleef het, uitbeeld (en daar is ’n goue mannetjie, met die naam Oscar, wat my opinie ondersteun)… 

Hier is ek… pastelle met spatsels skelpienk en rooi.  Soet en girlie met spatsels ironie en sarkasme.

As single meisie beskou ek myself as ‘n deskundige op die gebied van dating…  Daarom het ek dit goed gedink om weekliks (of daagliks – hang af hoe die inspirasie my tref) wenke te gee aan onromatiese siele tussen ons.    

Dit is dalk nodig om ’n vriendelike waarskuwing terig aan die wat braaf genoeg is om my raad te volg:  Die tips wat jy gaan ontvang gaan drup van die koring, kaas en ’n tikkie sarkasme…  

#1

Stellenbosch is seker een van die mees romantiese dorpies in die land en as jy nie die meisie/ou hier kan beïndruk nie, is daar werklik geen hoop vir jou nie.   

’n Goeie idee vir ’n eerste date is natuurlik ’n etensuur konsert in die Endler gevolg deur ’n intieme piekniek in die Botaniese tuine.  Daar is niks wat ’n meisie meer beïndruk as ’n classy, romantiese, out-of-the-ordinary eerste date wat die seun minder as R50 gekos het nie (en hier is ek actually nie sarkasties nie)…

Ek het sopas hierdie stukkie onskuld op my rekenaar tussen al die take en notas gevind. Ek het dit aan die begin van my eerstejaar geskryf, maar wie weet - miskien is daar tog ‘n bietjie waarheid daarin:

As ek eendag groot is, wil ek die mooiste ballerina wees wat nog op die verhoog was. Elegant, geklee in ‘n pienk tutu, seer voete weggesteek binne die mooiste satyn balletskoene met die grootste glimlag op my gesig… want ek DANS. As ek eendag groot is, wil ek die skrywer wees van die mees onvergeetlike kinderboeke van my tyd. Ek wil skryf van diere wat nog nie bestaan nie in ‘n wêreld waar die son altyd skyn. As ek eendag groot is, wil ek dié klere ontwerp wat op die rooitapyt gedra word. Ek wil hê mense moet pragtig voel as hulle een van my ontwerpe dra.Soms voel dit steeds onwerklik dat ek eindelik op ‘n studierigting besluit het en alhoewel ek gereeld lus voel om alles net te los en ‘n ander rigting in te skiet, dink ek spraakterapie mag dalk net my roeping wees.Maar wie weet, miskien lees jy nog eendag vir jou kind ‘n storie wat ek geskryf het…

Hierdie gevoel kom kuier elke jaar so twee maande voor Kersfees by my wanneer my persoonlike opbou tot Kersfees op die 25^e Oktober begin.  Dit is oor die algemeen ’n baie lekker tyd van die jaar – klasse maak klaar en my lewe word bietjie rustiger, ek begin Kersfees playlists opstel, die Elvis CD in my kar word vervang met kersmusiek van Bing Crosby en ek maak lysies in my kop van die perfekte geskenk vir elke familielid en vriend.  

Aan die begin van die jaar het my ouers van Volksrust (’n ‘regte’ klein dorpie in die middel van die land) na die Kaap getrek en hierdie sal my eerste Kersfees wees wat ek nie daar vier nie.  Kerfees by ons ou huis is altyd onder die groot akkerbome langs die swembad gevier met borde vol somerkos en stories uit kinderdae.  Kerssangdienste in die groot kerk was altyd stampvol en ek het altyd hoendervleis gekry as ons Stille Nag sing.    

Ek het nooit gedink ek sal daardie klein dorpie mis nie, maar hierdie Kersfees sal Volksrust, sy mense en (vreemde) tradisies in my gedagtes wees…  

Geseënde Kersfees!

Van sesjarige ouderdom is ek vriendelik verplig deur my ouers om musiek te begin neem.  So het my musiekloopbaan op ’n eenvoudige en nederige wyse by die blokfluit (die instrument, wat volgens my, die lelikste klank kan maak) begin en ek het vriende gemaak met Vasie die viertelling noot.  Gelukkig het ek die mensdom (my juffrou, die blokfluitklas, my ouers en die bure – ’n sesjarige se wêreld is nie baie groot nie) net ’n jaar met die aaklige klank van my blokfluitspel gemartel. 

In die Grootskool het ek met klavierlesse begin.  Ek het baie vinnig my liefde vir musiekteorie ontdek en is toegelaat om voorgraad 1 te skip en sommer dadelik met graad 1 te begin:  my musiekjuffrou het high hopes gehad.  Ek het haar nie teleurgestel nie en het graad 1 klavier met eervolle vermelding geslaag… ek was baie gelukkig om 2 ure elke dag agter die klavier te sit en toonlere te oefen, totdat ek my graad 2 boek oopgeslaan het.  Van daardie dag het ek praktiese musiekleer GEHAAT!  Wat gaan ek in elk geval eendag met toonlere doen? 

Die trane op Unisa boeke en die klavierstoeltjie in die musiekklas vertel die verhaal van die res van my musiekloopbaan…  Bewend het ek deur elke musiekeksamen geworstel tot ek uiteindelik my graad 7 sertifikaat verwerf het.

My bewende vingers het egter rustig geraak sodra dit aan een instrument gevat het… die orrel (nie dat die bewerasies nie met eksamentyd teruggekeer het nie).  In die donker van die kerkgebou het hierdie kragtige instrument my rustig gemaak en het dit al die geraas in my kop uitgedoof.     

Dit is die mooi einde waarvoor ek wag sedert my graad 2 eksamen:  My ontvlugting na ’n stikdonker kerk met een van Bach se werke as soundtrack…

Ek het so paar aande gelede een van my gunsteling dinge gedoen – ek het ’n Neelsie-fliek gaan kyk.  Maar net vir ingeval jy dink dat dit nou eintlik nie so spesiale geleentheid is nie en dat ek maar netsowel in my cosy koshuiskamer ’n fliek van dc kon kyk, is jy baie baie verkeerd.  ’n Neelsie-fliek is een van daardie dinge in die lewe waarvan die eenvoud jou asem wegslaan.  Net by ’n Neelsie-fliek kan jy genoeg sjokolade (en selfs ’n smoothie van Buzz) insmokkel om ’n derdewêreld land te voer; en net by ’n Neelsie-fliek skeur ’n tannie van 80 jou kaartjie af; en net by ’n Neelsie-fliek kan jy ‘n storie kyk wat so mooi is dat dit amper seermaak.  

Hierdie is egter nie ’n nuwe gevoel vir my nie – ek ervaar redelik gereeld dinge wat so mooi is dat dit seermaak – The History of Love van Nicole Krauss, Ennio Morricone se soundtrack van The Mission, Oliver Jeffers se kinderboeke, Die Klein Prinsie, haute couture van Valentino, die perfekte glas rooiwyn op die perfekte tyd, Stellenbosch in die vroegoggend…  Ek kon egter nooit aan ’n mooi woord dink wat hierdie gevoel beskryf nie – totdat ek Waitress by die Neelsie gaan kyk het.  Dié fliek is self so eenvoudig en mooi dat dit amper rêrig seermaak, daarom dink ek dit is gepas om voortaan hierdie ervaringe te beskryf met ’n frase uit dié fliek…  Dit was Biblically good…

Dit is seker my gunsteling sitcom ooit – ek kyk die episodes oor en oor en lag elke keer harder…   

Ek dink hierdie quote is heel gepas:

ROSS: Whoa, whoa, whoa. What, you don’t, uh, you don’t believe in evolution?
PHOEBE: Nah. Not really.
ROSS: You don’t believe in evolution?
PHOEBE: I don’t know, it’s just, you know…monkeys, Darwin, you know, it’s a, it’s a nice story, I just think it’s a little too easy.
ROSS: Too easy? Too…The process of every living thing on this planet evolving over millions of years from single-celled organisms, too easy?
PHOEBE: Yeah, I just don’t buy it.
ROSS: Uh, excuse me. Evolution is not for you to buy, Phoebe. Evolution is scientific fact, like, like, like the air we breathe, like gravity.
PHOEBE: Ok, don’t get me started on gravity.
ROSS: You uh, you don’t believe in gravity?
PHOEBE: Well, it’s not so much that you know, like I don’t believe in it, you know, it’s just…I don’t know, lately I get the feeling that I’m not so much being pulled down as I am being pushed. ROSS: Ok, Pheebs. See how I’m making these little toys move? Opposable thumbs. Without evolution, how do you explain opposable thumbs?
PHOEBE: Maybe the overlords needed them to steer their spacecrafts.
ROSS: Please tell me you’re joking.
PHOEBE: Look, can’t we just say that you believe in something, and I don’t.
ROSS: No, no, Pheebs, we can’t, ok, because–
PHOEBE: What is this obsessive need you have to make everyone agree with you? No, what’s that all about? I think, I think maybe it’s time you put Ross under the microscope.
ROSS: Is there blood coming out of my ears? PHOEBE: Uh-oh. It’s Scary Scientist Man.
ROSS: Ok, Phoebe, this is it. In this briefcase I carry actual scientific facts. A briefcase of facts, if you will. Some of these fossils are over 200 million years old.
PHOEBE: Ok, look, before you even start, I’m not denying evolution, ok, I’m just saying that it’s one of the possibilities.
ROSS: It’s the only possibility, Phoebe.
PHOEBE: Ok, Ross, could you just open your mind like this much, ok? Wasn’t there a time when the brightest minds in the world believed that the world was flat? And, up until like what, 50 years ago, you all thought the atom was the smallest thing, until you split it open, and this like, whole mess of crap came out. Now, are you telling me that you are so unbelievably arrogant that you can’t admit that there’s a teeny tiny possibility that you could be wrong about this?
ROSS: There might be, a teeny, tiny, possibility.
PHOEBE: I can’t believe you caved.
ROSS: What?
PHOEBE: You just abandoned your whole belief system. I mean, before, I didn’t agree with you, but at least I respected you. How, how, how are you going to go into work tomorrow? How, how are you going to face the other science guys? How, how are you going to face yourself?
(Ross closed his briefcase and exits)
PHOEBE: Oh! That was fun. So who’s hungry?